ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯ

ಇದು ನವರಂಗಿ ದುನಿಯಾ
ನಾವೇ ಇಟ್ಟಿರೋ ಮರಗಳು ನಮ್ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬೀಳೋದುಂಟು
ಕೆರೆ ನೀರು ಬಿಸಿಯಾಗ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಧುಮುಕಿ ಸಾಯ್ತಿನಿ
ರೈತರು ನಾವು, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅನ್ನ ಉಣ್ಣಬೇಕು
ಹೂ ಹೇಳು ,ಪಟ್ಟಣಕ್ ಹೋದೆ, ಜೂಜಾಡಿದೆ, ಹೋಟೆಲ್ ನಾಗೆ ತಿಂದೆ
ಅವನು ತಿಂತಾ ಇರೋ ಅನ್ನ ನಮ್ಮದು, ಅವನಿಗಿರುವ ಮನೆ ನಮ್ಮದು, ಅವನು ಉಟ್ಟಿರುವ ಬಟ್ಟೆ ನಮ್ಮದು,
ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸೋದು ಒಂದೇ ಗೊತ್ತಿರೋದು, ಈ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ
ಭಂಡ ಕಣಮ್ಮ ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ, ಮರ್ಯಾದಸ್ಥ ಆಗಿದ್ರೆ ಅಪ್ಪನ ತಿಥಿ ಆದ ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಹೊರಟುಹೋಗ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಕೂತಿದಾನೆ ಗೊತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಅನ್ನ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ.